Zodra hij, druipend van de regen, de deur achter zich dichtdeed, herinnerde hij zich dat het kattenvoer op was. Het was een rotdag geweest, met nutteloze vergaderingen, vertragingen op het spoor en een fiets die zo zwaar trapte dat het leek of hij door de stroop naar huis was gereden in plaats van door de regen. Hij was met knallende koppijn de supermarkt ingegaan en had alleen een diepvriespizza gehaald. Het enige wat hij wilde was dat deze dag voorbij was, dat hij op de bank kon ploffen en niemand hem meer aan zijn kop zou zeuren. Hij gooide zijn tas neer en trok zijn natte jas uit. Op dat moment zag hij haar. Ze was geruisloos uit de slaapkamer gekomen en stond in de deuropening naar hem te kijken.

Ze zei niets, gaf geen kik, maar bleef hem strak aankijken. Hij gluurde gauw de keuken in en zag dat haar bakje leeg was. Zelfs de kruimeltjes, die ze anders liet liggen, had ze nu opgelikt.Afbeeldingsresultaat voor regen raam
Hij liep de keuken in met de pizza in zijn hand en zette de oven aan. Tegen beter weten in hoopte hij dat de doos, waar hij vanochtend vloekend de laatste paar brokjes uit had geschud, ineens weer vol zou zijn. Hij tilde hem op. Hij was net zo leeg als toen hij hem de laatste keer neerzette.
Ze was inmiddels achter hem aangelopen en was stilletjes voor haar bakje gaan zitten. Haar kop was naar beneden gericht, ze keek met een lege blik in haar nog legere bakje. ‘Hou je bek’, dacht hij. ‘Als ze nu begint houdt ze niet meer op.’ Ze tilde haar kop op, keek hem aan en liet een ijzige mauw ontsnappen.
Hij keek naar buiten, het regende nog harder dan daarnet. Wat nu? Lammetjespap? Hij had geen melk meer en geen brood. Kaas dan? Hij opende de koelkast: twee wortels, wat verlepte sla in een zakje en een potje augurken. Hij kreunde bij het idee dat hij weer op de fiets moest stappen of de hele avond en nacht haar gemauw moest aanhoren. Ze kreunde met hem mee, extra hard dit keer.
Ineens lichtten zijn ogen op. Hij bedacht dat hij zijn kerstpakket van afgelopen jaar nog niet had opengemaakt. Hij had de doos mee naar huis gesleurd en was eigenlijk van plan geweest het ding direct bij het vuilnis te doen − want meer dan muffe toastjes en dubieuze blikjes zat er toch niet in −, maar zelfs daar had hij geen zin in gehad. Nu prees hij zijn eigen luiheid en opende met een zwaai de kelderdeur. Eendenleverpaté, kippenragout én vacuüm verpakte kaasjes!
Met een grote grijns op zijn gezicht prepareerde hij een fantastisch feestmaal terwijl hij haar steeds luider wordende klaagzang negeerde. Twintig minuten later lag hij op de bank, pizza binnen handbereik en de kat spinnend op schoot.

Cursist: Evelien Verhelst
Schrijfcursus Arnhem voorjaar 2017

Wil je ook beter leren schrijven? Kijk dan eens bij mijn Cursussen.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s