Het voorbije jaar heb ik me voorbereid op de toelatingsproef voor Creative Writing op Artez, in Arnhem. Na drie selectierondes en weken vol spanning, kreeg ik begin mei 2016 te horen dat ik werd aangenomen. Yes!

Artez creative writing
Ik ga mijn schrijfsels de komende jaren niet altijd delen op deze website want als ik er dan ooit nog iets van wil publiceren kan een uitgeverij daar moeilijk over doen. Mocht je graag maandelijks een ‘stukje tekst’ van mij in je mailbox ontvangen dan kan je je aanmelden via deze link,(linksboven op Subscribe klikken.)

Met onderstaande tekst kwam ik door de eerste selectieronde.

Je suis désolé

vrijdag 14 augustus 2015
De woestijn strekt zich onzichtbaar uit in de duisternis. We staan dicht bij elkaar in het licht van het busje dat ons bracht tot het einde van de weg. Daar waar de weg verdwijnt onder het zand. We zijn met zeven. Mijn kudde schapen en ik, de reisleider.
Al sinds we deze ochtend net iets te laat vertrokken, weet ik dat het foute boel is. Wandelen in de woestijn naar een kamp dat je niet ziet liggen is simpelweg geen slim idee. Stom zelfs.
De Marokkaanse chauffeur kijkt ongemakkelijk. Hij wil naar huis naar hij kan ons -onnozele toeristen- niet achterlaten. Ik moet de leiding nemen, maar ik heb geen idee.

Toen de avond viel en de waarheid tot enkele van mijn reizigers doordrong werd het stiller in de bus. Ik deed hardnekkig alsof alles volgens plan verliep, maar nu we uit de veiligheid van de bus zijn en in de stoffige woestijn staan, valt niet meer te ontkennen dat de situatie verre van ideaal is. Er doemen donkere gezichten op. ‘Little change?’ Kinderen en kleuters verzamelen zich als een kudde hyena’s om ons heen. ‘Candy?’ ‘Can I have this?’ Een van mijn schapen wordt aan de riem getrokken. Met kleine vingertjes hebben ze de leren ceintuur vakkundig losgemaakt en is hij al bijna uit de broekslusjes verwijderd. Net op tijd trekt hij de riem terug.
We hebben snoep in de bus. Als vrekkige pasja’s paaien we de kinderen met iets waar ze niets aan hebben, maar toch een fractie van een moment gelukkig mee zijn. Wij kopen onze angst af.
Ik beslis. ‘Stap maar weer de bus in jongens, we rijden terug naar de stad.’ En tegen de chauffeur: ‘Je suis désolé monsieur, mais nous devons retourner. On ne va pas faire cette randonnée dans l’obscurité.’ Grommend vist hij zijn verouderde mobiel uit zijn zak. Een Nokia 3310 in 2015. Typisch. Na een hevig Arabisch gesprek volgt: ‘Attends’. Ik wacht.
In de verte hoor ik geronk. Twee lichten slalommen ons tegemoet. Terwijl mijn reizigers onrustig in de kleine bus wachten, stopt er een pick-up truck voor ons. Een volledig in witte doeken getooide Arabier stapt uit met onder zijn witte tulband een lichtgevende glimlach . ‘Bienvenu! Tous vas bien, tous vas bien!’
Dit blijkt de eigenaar van het tentenkamp te zijn. Mijn schapen worden de laadbak ingeladen en ik neem voorin plaats naast de glimlachende man. Mohammed. Hoe kan het ook anders?
We denderen door het opvliegende zand heen. De koplichten razen door heuvels, wijken uit voor struiken, een woestijnvos schiet weg. Wanneer ik achterom kijk door het kleine raampje zie ik mijn groep die lachend het hele avontuur tot zich laat komen. Jongerenrondreis, onverwachte avonturen inbegrepen.

donderdag 4 februari 2016
Aan de rand van de stoffige weg loopt een half vergane koe. Ze loopt los, kijkt dol uit haar ogen en haar hele huid is verteerd door schurft. In de open wonden zitten vliegen en de huid beweegt als om jeuk kenbaar te maken. De koe heeft vreemd genoeg geen geur.

De geur van asfalt en diesel is overheersend. Ik ben niet bang voor koeien. Toch doet deze me trillen en wanneer zij haar hoofd opzij zwaait op hetzelfde moment dat ik haar kruis, maak ik een uitwijkende sprong. Het opvliegende stof van het voorbijrazende verkeer kruipt in mijn neus. Mijn keel is droog en ik verlang naar vocht, maar dat alles doet er niet toe, want de koe.

Ik voel me schuldig.
Alsof ik, door een vlucht te nemen.
Doordat ik de kleurrijke taal niet spreek.
Doordat ik in het westen geboren en vleeseter.
Simpelweg, door hier te zijn.
Lijkt het mijn schuld dat de koe.

Ik loop voorbij. Bang voor besmetting.

23 maart 2016
De foto op mijn bureau herinnert me aan een tijd waarin ik nog naïef gelukkig was. Het herinnert me aan hoe mijn onschuld beetje bij beetje werd opgegeten.

Nu glimlach ik naar vreemdelingen, allochtonen, migranten -of hoe moet je ze ook noemen?- op straat om maar niet verdacht te worden van racisme. Ik koop een waterfles van ecologisch verantwoorde materialen om maar niet bij te dragen aan de vernietigende maatschappij waar ik deel van uitmaak. Een poging om mijn schuldgevoel af te kopen.
Als het kon pakte ik mijn rugzak opnieuw in en vluchtte ik. Maar waarheen?
Het is overal. Milieuvervuiling, terrorisme, oorlog, haat.
Als ik dan toch een plek zou vinden dan bracht ik dit alles in mezelf mee en zou ik die plaats verwoesten.

ps: dit is fictie.

Mocht je graag maandelijks een ‘stukje tekst’ in je mailbox ontvangen dan kan je je aanmelden via deze link (rechtsboven op Subscribe klikken.) 

Advertenties

2 gedachten over “Aangenomen op dé schrijfopleiding

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s