Bij het opstarten van de Cul de Sac
veeg ik met grove bezem
de herfstbladen op het terras,
samen met de voorbije nacht,
op een hoopje.

Ik hoor wartaal voorbij komen.

Op de ronde verhoging
met de grote boom
zit een hoop ellende.
Geen hoopje.
Een hoop.

Haren dwars door een kapotte muts heen,
een verrafelde regenjas,
een dikke, grijze baard
en schrammen op het gezicht.

Bloed loopt langs zijn oog omlaag.

Hij zingt een vrolijk liedje over de leuke stad Tilburg,
roept mensen achterna en lijkt allerlei wezens te zien
die ik (helaas of gelukkig maar?) niet zie.

Hij staat op, zwalpt, zet de paraplu van het terras aan de overkant
rechtop. Hij nadert mij. Mompelt iets, ik versta hem niet.
Ik lach naar hem en vraag of hij het kan herhalen.
“Ziet er vermoeiend uit”, denk ik dat hij zegt.

Met zijn voet dwingt hij enkele blaadjes dichter
naar mijn samen geveegde hoopje.

“Wil je helpen?” vraag ik.
“Hoe dan?” zegt hij.
“Met een bezem,” antwoord ik,
terwijl ik hem de bezem geef.

Hij recht zijn rug, kijkt me aan en gaat aan de slag.
Hij lijkt plots groter.
Bijna een reus zelfs.
Zo’n vriendelijke dan.

Hij veegt, ik verplaats enkele stoelen.
Hij veegt, ik zet een tafel aan de kant.
Hij veegt, ik verzamel het hoopje op mijn blik.
Hij veegt, ik breng hem een glas water.

In de stilte denk ik na. Ik wil een gesprek met de man, maar wat
kan ik vragen? Waar komt u vandaan? Waar woon je? Wat doe jij
in je leven? Allemaal vragen die niet eens ongepast maar ook
volledig irrelevant zijn.

“Je bent gewond,” zeg ik op vragende toon.
“Ach, ik krab mezelf in mijn slaap.”
“Het bloed loopt over je wang, zal ik het ontsmetten?”
Met de achterkant van zijn hand veegt hij het bloed weg.
“Nee, doe maar niet,” zegt hij.

Het terras is geveegd. Nog nooit zo goed en grondig als deze keer.
Zelfs onder de deurdrempel ligt geen ongewenst stofje meer.

Met lange vingers tast hij in de asbak naast de deur.
Ik vraag of hij een sigaret wilt. Ik geef hem het volledige pakje
en een vuurtje erbij, wil hem eigenlijk nog veel meer geven maar hij
zwalpt de straat al uit.

Dan bedenk ik dat ik kon vragen hoe hij heet.
Zo simpel.

Meer lezen?
Sensuele keukenpoëzie

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s